เรื่องเล็กๆของดินเหนียวก้อนใหญ่ๆ

ไม่ว่าจะเป็นสนามฟุตบอล อเมริกันฟุตบอล เบสบอล... ถ้าขึ้นชื่อว่าเป็น "สนามแข่ง" แล้วล่ะก็ส่วนใหญ่คงหลีกหนีคำว่าผู้ชนะ และ ผู้แพ้ไม่ได้ ซึ่งแน่นอน...
มันเป็นสนามแข่งที่หากหญิงใดชายใดไม่เคยลงสนามมาก่อน มันผู้นั้นก็ต้อง
เตรียมได้รับรางวัลจาก คณะกรรมการเมืองคานส์อินเตอร์เนชั่นแนล (Caaaan's International) อย่างแน่นอน

ในที่นี้กำลังจะพูดถึง สนามแข่งหาคู่หรือสนามรัก ซึ่งกฏกติกาไม่ยากไม่ง่าย

- สนามนี้อนุญาตให้ลงเฉพาะแบบเดี่ยว คือ Single Entry เท่านั้น ลงคนเดียว
- สนามแข่งขันนี้ไม่จำกัดผู้เข้าแข่งขัน
- สนามแข่งขันนี้ไม่จำกัดเทคนิคและอุปกรณ์
- สนามแข่งขันนี้อนุญาตให้ลงได้ทั้ง ชายและ หญิง
- กติกามีอยู่ง่ายๆทำอย่างไรก็ได้ คือวิ่งให้ถึงเส้นชัย แต่จำเป็นต้องเป็นคู่เท่านั้นถึงจะชนะได้ (ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นชาย-หญิง, ชาย-ชาย, หญิง-หญิง ก็ได้)

เมื่อลงสนามแข่ง

ผู้เข้าแข่งขันทุกคนสามารถจะสำรวจผู้เข้าแข่งขันคนอื่นได้ ไม่ว่าจะด้วยเทคนิคใดก็ตาม เช่นหว่านล้อมด้วยการพูดคุย หรือใช้อุปกรณ์(Accessory)อื่นๆเช่นสิ่งของมีค่าเพื่อหลอกล่ออีกฝ่าย เป็นต้น
การแข่งขันนี้ทางสนามฯจะไม่มีการกำหนดจำนวนรอบ ไม่จำกัดเวลา และจะปล่อยให้ผู้เข้าแข่งขันสามารถเข้าสนามได้เรื่อยๆโดยไม่มีกำหนดว่าสนามจะเต็มเมื่อใด ไม่มีกติกา ไม่มีมารยาท
คือไม่มีอะไรเลย ตัวอย่างง่ายๆสำหรับทริคนี้เช่น

"ด๋ม" ชายหนุ่มธรรมดาที่โชคชะตานำพาเขาให้มาเจอกับสาวสวย "พอลลี่" ทั้ง "ด๋ม" และ"พอลลี่" ต่างคิดว่าอีกฝ่ายคือเป้าหมายของตน ขณะที่กำลังจะวิ่งเข้าหาเส้นชัยอันแสนหวานเพื่อออกจากเกมนรกนั้น "เข้น" ที่แอบมองสาวรวยเสน่ห์อยู่ไกลๆก็ได้โอกาสพลิกสถานการณ์โดยการใช้ลูกไม้มารยาไม่ว่าจะเสน่ห์ที่มากพอที่จะซัด "ด๋ม" ให้ถอยกลับไปได้ หรือแม้แต่ถุงเงินที่ติดตัวมาที่มีเยอะพอ สำหรับซื้อของให้ "พอลลี่" ได้ไม่อั้น ทำให้ "เข้น" นั้นได้ "พอลลี่" ไปครองง่ายๆอย่างไม่ต้องสงสัย

ผู้อ่านที่เข้ามาอ่านอาจจะคิดจินตนาการต่อไปว่า... เอ้ะ ฉันเคยลงแข่งสนามนี่หรือเปล่า ฉันกำลังอยู่ในการแข่งขันใช่ไหม ฯลฯ หรืออาจจะจินตนาการทริคอื่นๆต่อไปอีกได้ไม่มีที่สิ้นสุด

นี่เป็นเกมแข่งขันจริง คนจริง ลงแข่งจริง เจ็บจริงอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่รู้ทำไมไอ้เราก็เจ็บจริงเสมอไป ลองลงแข่งดูทีไร ก็เห็นคนวิ่งไถกันไปเป็นคู่ๆ ไม่ว่าจะเป็นคู่รัก คู่เพื่อนสนิท คู่หู คู่เกย์ คู่เลส ยักษ์คู่ หลายคู่เหลือเกินแล้วทำไมฉันยังต้องมานั่งคู้อยู่ตรงนี้ทุกทีเลยวะ ถึงแม้ว่าไอ้คู่ที่ลงมามันจะมีดีบ้าง ไม่ดีบ้าง เปลี่ยนหลายคู่บ้าง แต่อย่างน้อยสุดท้ายมันก็วิ่งไปถึงเส้นชัย อย่างน้อยมันก็เคยสัมผัสคำว่า "คู่" นี่หว่า

พออยากสัมผัสคำว่า "คู่" บ้าง ก็ดันกลายเป็นพาหนะสัตว์สี่เท้าตัวใหญ่ให้เขาขี่หลัง เพื่อไปหาเป้าหมายให้ใกล้ขึ้นวะ อ้าววว ! ไอ้เวรเอ้ย กูแค่พัฒนาจาก โนวิชมาเป็นควายให้เขาขี่หลังเรอะเนี่ย
เข้าสำนวน "อยู่ในสนามอย่านิ่งดูดาย เป็นวัวเป็นควายให้สาวขี่เล่น "

พอเริ่มฉลาดขึ้นมาบ้าง เริ่มเหนื่อย ขอลา ขอพักข้างสนามแล้วกัน
เอ้า สาวๆรอบใหม่ที่ลงแข่งมาใหม่แอบส่งสายตามาให้คนแก่อย่างเราข้างสนามให้อยากลงไป Excite-d (เต้ด) กับเขาบ้าง พอลงไปสักพัก อ้าวกูได้เขาเพิ่มอีกข้าง แสดดี้

ถึงตอนนี้ คงต้องบอกลาไอ้สนามแข่งบ้าๆบอๆนี่ วิ่งตามก็เหนื่อย... ลูกเล่นตามเขาแม่งก็ไม่มี... พักซะบ้าง เผื่อจะมีเป้าหมายที่เราหวัง...มานั่งพักข้างๆ ใครจะไปรู้
Love สตรอเบอรี่อาจเกิดขึ้นกับเรา อีกเมื่อไหร่ก็ได้

(แต่จากประสบการณ์จริงขณะนั่งพักอยู่ เสือกมีผู้ชายจะมาขอเป็นคู่อีก....... "มาวิ่งไปสู่แสงตะวันกับผมนะฮะ" แสดดี้เอ้ยยย Love สะ-ตอ-เบอ-รี่ อย่างนี้กูก็ไม่อ๊าววว)

อนึ่งที่มาของบทความในวันนี้ ขอยกผลประโยชน์ความดีให้กับเพื่อนสาวว่าที่นักกฏหมายแห่ง มธ. และรุ่นน้องทำให้ความคับแค้นใจและความทุกข์ทรมานทั้งหมดมากกว่าเจ็ดย่านน้ำ กว่าสี่แสนสองหมื่นตารางกิโลเมตร ขณะที่เจ้าของบล๊อกกำลังร่วมร้องเสียงอื้ออึงกับเหล่าสัมภเวสี ในวันที่ฝนตกฟ้าครึ้ม เกิดประทุขึ้นมาอีกครั้ง
(เวลาเสียง "ตึ่งดึ่ง" ไอ้หัวเขียวกลมบ๊อก MSN ทักมาแต่เรื่องรักๆใคร่ๆ เกลียดจริงๆ )

อนึ่ง หากคุณท่านผู้อ่านท่านใดกำลังเป็นสาวที่ลงสนามอยู่แต่ไม่รู้ว่าจะไปนั่งพักที่ใด และเหนื่อยแต่อยากหาคนเข้าเส้นชัยด้วย แนะนำให้มองมุมต่ำลงมาซัก 51 องศา ข้างสนามทางด้านขวามือของท่านหลังป้ายโฆษณา
"หาพาหนะสัตว์สี่เท้าขี่คอฟรีที่นี่" ผู้เขียนใคร่ฯแนะนำให้มานั่งพักข้างกันก่อนได้นะครับ (ฮา)

อย่าไปเครียดกับเรื่องรักๆใคร่ๆมากนะครับ แค่นี้แหละที่อยากจะบอก อะฮึ ๆ